Belevenissen in Slowakije....

 

gezin 002

Al jaren hadden we het erover, wat zou het toch leuk zijn als we zelf een camping konden beginnen. Een camping met daarop een paar appartementen of huisjes, zodat je niet alleen bij mooi weer, maar ook buiten de zomer gasten kunt ontvangen. Bijvoorbeeld wintersporters in december, januari, februari, maart, want sneeuw valt en ligt er in deze maanden volop. Of wandelaars en fietsers in het voor- en najaar. Geweldig toch! Hoeveel avonden hebben we hier niet aan het kampvuur over gemijmerd? Lekker met z’n viertjes een klein bedrijf runnen, gewoon eigen baas zijn! 
Begin 2005 wordt plotseling alles “reality”. Door de sublieme medewerking van Dion’s werkgever kunnen de dromen werkelijkheid worden. Gezinsberaad is vereist. Al snel blijkt dat wij alle vier volledig achter het idee staan en graag ons Hollandse leventje willen verlaten en in willen ruilen voor een Slowaaks avontuur.

Zo verhuisden wij begin april 2006 naar het mooie Slowakije en sinds die zomer hebben wij al vele gasten mogen ontvangen op onze rustig gelegen, gemoedelijke boerencamping. Hier volgt het hele verhaal van wat wij vanaf die tijd allemaal meemaakten.........

EEN KLEIN STUKJE VAN DE  VOORGESCHIEDENIS

Voorjaar ‘05 is de speurtocht naar een groot pand met veel grond begonnen. We zochten naar een “boeren” huis met minimaal 3 ha grond er omheen. In eerste instantie hebben we gezocht op internet, op de vele internationale sites, en in de zomer zijn we 3½ week ter plekke gaan zoeken. We hebben toen gekeken in welke omgeving wij wilden gaan wonen en werken. Dus hebben wij een aantal gebieden uitgekamd om een inzicht te krijgen in de mogelijkheden.

Tijdens deze zomervakantie hebben we kennisgemaakt met een Nederlands-Slowaaks echtpaar en hen in de arm genomen om ons te begeleiden bij de zoektocht en evt. aankoop van onroerend goed.

Iets dat ook al snel z’n vruchten afwierp, getuige de bezichtiging in oktober van een pand met 59.000 m2 grond te Brezno. Uiteraard hebben wij toen de omgeving verder uitgekamd om te kijken of er voldoende kansen waren voor ons bedrijf en wat wij onze toekomstige gasten kunnen gaan bieden. En al snel bleek dat het hele gezin hier voldoende mogelijkheden zag voor zichzelf en dat de recreatieve mogelijkheden, zowel in de zomer als ook in de winter, legio zijn. Dus werden de onderhandelingen gestart.

Dit resulteerde in het voorlopig koopcontract dat wij december ‘05 zijn gaan tekenen. Ook hebben wij toen twee scholen bezocht om te zien of deze bereid waren onze kinderen de Slowaakse taal bij te brengen, en hen genoeg konden steunen, vooral in de eerste paar maanden. En ook daar werden wij aangenaam verrast. Beide scholen zijn zeer enthousiast en willen hun uiterste best doen om Mick en Jordi binnen 3 maanden de taal te leren. Ze zijn bereid om als dat nodig is, ook extra hulp te geven. Ook zijn tijdens dit bezoek alle procedures gestart om te komen tot de oprichting van onze S.R.O. (zeg maar: B.V.).

In februari '06 zijn we naar Slowakije gevlogen om de kinderen hun nieuwe school te laten zien. Allebei zien ze de school wel zitten en kunnen ze nu niet meer wachten om "echt" te gaan. In dit bezoek van amper vier dagen hebben wij gesprekken gevoerd met een architect, die onze verbouwing moet gaan tekenen, en onze nieuwe Slowaakse accountant, die ons gaat inwijden in het belastingtechnische aspect. We hebben verder enkele skipistes bezocht om onszelf te overtuigen van de mogelijkheden op wintersport gebied. Ook zijn we weer diverse keren bij de notaris langs geweest om papieren te tekenen voor onze SRO. Tevens zijn we bij het Handelsregister langs geweest en is onze oprichtingsakte naar de rechtbank gebracht. Als laatste hebben we nog een Slowaakse rekening geopend om het betalingsverkeer in de toekomst te vergemakkelijken. Doodop, maar zeer voldaan zijn we daarna terug naar Nederland gevlogen.

Zaterdag 8 april 2006

Zaterdag 8 april om 9.15 uur zijn we weggereden vanaf de Kaldebornweg in Heerlen. Nadat we de dag ervoor met z’n allen de vrachtauto van 100 m3 hadden geladen, reed Monique de Alfa met aanhangwagen en reed ik de Jeep met caravan. De reis ging heel erg goed. Het weer zat mee, het was rustig op de weg, ook al begon de paasvakantie voor de Duitsers. Monique tufte op zo’n 100m rustig achter mij aan en toen wij Oostenrijk, na 750 km bereikte zijn we meteen een camping gaan zoeken. Daar we deze niet zo snel vonden en moe waren van het rijden hebben we tegen een uur of acht een gasthof gepakt en zijn we daar aangeschoven voor een heerlijk dineetje. Na een goede nachtrust, een stevig Oostenrijks ontbijt, reiskoffie en -thee te hebben gezet, zijn we verder gereden door Oostenrijk. Ook dat ging voorspoedig. Monique heeft zich heel kranig gekweten van haar taak en de Alfa als het ware over de bergen geduwd. Dan had ik het toch iets makkelijker met de cruise control. Tegen het middag uur bereikten we de Slowaakse grens. Helaas mochten we zo doorrijden, alle inentingen, gezondheidsverklaringen en Europese paspoorten ten spijt. Na een lekkere pauze in Bratislava (onder een heerlijk zonnetje) zijn we toen begonnen aan de laatste etappe. Tevens heb ik vanaf daar mijn Slowaakse navigatiesysteem uitgetest, dat het prima blijkt te doen, zelfs op huisnummerniveau. Onderweg door SK hebben we een kwartiertje stil gestaan in een file, omdat er een chauffeur met zijn vrachtauto van de weg was geraakt. Verder verliep ook het laatste stuk vlekkeloos. Tegen een uur of zes kwamen we bij onze nieuwe woning op Hlinik aan en mochten we van de oude eigenaren in het onderste appartement overnachten. Ook hadden zij voor ons gekookt, iets dat ook zeer welkom was na de lange reis.

P.s. Zaterdagmiddag kreeg ik via sms te horen dat onze verhuiswagen vaststond in Oostenrijk. Hij mocht niet meer verder rijden, daar in Oostenrijk na zaterdag 14 uur een rijverbod voor vrachtauto’s van kracht is. De chauffeurs hebben met de nodige euro’s gezwaaid om de 150m Oostenrijk die zij nog moesten overbruggen te mogen afleggen, maar dit keer waren de heren douaniers niet om te kopen. Dus hebben zij tot maandagochtend 5 uur vastgestaan aan de grens.

Na voor het eerst in ons nieuwe huis te hebben geslapen zijn we maandag tegen half zeven opgestaan. Ik heb toen verse broodjes in het dorp gehaald en daarna hebben we rustig ontbeten. De oude eigenaren waren al druk bezig met het ontruimen van het bovenappartement en het laden van hun lada. Volgens mij hebben ze de bovenwoning ook nog even opnieuw gewit, iets dat zij met het onderappartement al eerder gedaan hadden. Om 10 uur hadden we de afspraak bij de notaris. 16 handtekeningen later was het gepiept. Nog even naar de bank voor een overboeking (duurde 2 uur!), en ja het huis was definitief van ons.

Thuis gekomen stond de verhuiswagen al voor de deur en zaten de chauffeurs op het bankje voor het huis in de zon. We zijn toen redelijk snel begonnen met de mega klus, het uitladen. Wat we met 15 man in 2 uur erin gezet hadden moest er met z’n 6en uitgehaald worden en naar de goede plek gebracht worden. Ik had via Anka geregeld dat er vanaf twee uur hulp kwam van twee lokale brandweermannen. Gelukkig, want het naar boven slepen viel niet mee. Laat staan het eerst leegmaken van de appartementen, die tot de nok gevuld waren met zware kasten, slaapbanken, stoelen, tv en andere jaren 60 rotzooi (in Nederland waarschijnlijk helemaal in!). Maar ja, rotzooi hadden we zelf al genoeg.

Volgens mijn geheugen zijn we tegen een uur of zeven gestopt met uitpakken. We waren toen ver klaar, de vrachtauto was al van 17 uur weg en we hadden het allemaal gehad. De mannen konden geen prijs verzinnen voor de geleverde diensten en dus hebben we hen uitgenodigd met ons te gaan uiteten, in gezelschap van hun echtgenotes. Dat leek ze een goed plan. Die avond hebben we niet meer gekookt, maar zijn we lekker gaan uiteten. Thuisgekomen hebben we, nadat we nog eens de kachels hadden opgestookt met hout en briketten ons mandje opgezocht en zijn we heerlijk gaan maffen. Het was mooi geweest. 
Dinsdag stonden we tegen 8.30 uur op, volledig uitgerust en zijn we begonnen met inrichten. De jongens slapen op de voorkamer van het onderste appartement. De kamer is gescheiden door een muur van kasten. Zo heeft ieder zijn eigen stukje, waar die even lekker alleen kan zijn. Monique en ik slapen in de voormalige ”keuken”, in het oude bed van Rene. Geen waterbed meer, dat is ook even wennen. De andere ruimte onder is ingericht als koude kamer. Het is hier niet verwarmd en constant zo’n 13 graden. Ideaal om etenswaren te bewaren. Deze ruimte zal over een maand of twee opgeofferd worden aan de voorlopige toiletruimte van de camping. In de tussenruimte naar onze mooie roze badkamer staat een kleerkast, een extra ijskast, de droger en de wasmiddelen. Op de badkamer hebben we de wasmachine geplaatst, alleen de aansluiting van het water is tot op heden nog niet gelukt daar Pasen hier een enorm feest is en de winkels dientengevolge dicht zijn. Woensdag doen we weer een nieuwe poging dit alsnog voor elkaar te krijgen, want inmiddels is de berg was tot aan het plafond gegroeid. Het bovenappartement is ook al helemaal ingericht met woonkamer, keuken, bijkeuken en een groot kantoor (met twee computers naast elkaar). Gezellig samen/ tegelijk computeren. Muziekje op de achtergrond.

Hier laat ik het bij voor dit moment. Monique ligt op de bank te slapen en ik ga een lekker kopje koffie maken/drinken. Daarna gaan we een lekker DVDtje kijken met z’n 4en. Dovidenia!

................. de rest van het verhaal? Kom eens bij ons logeren op de camping; we hebben alle tijd je er uitgebreid over te vertellen in de avonduren bij het kampvuur!